پر بيننده‌ترين‌ها:

  اگر با طريقت نقشبندي  آشنايي نداريد، ابتدا مطالب زير را مطالعه كنيد:

بخش كُردي وبلاگ نقشبنديه

      (به مناسبت پنجاه و چهارمین سالروز رحلت حضرت شیخ علاءالدّین)

مشايخ نقشبندي هَورامان هماره  در راه كسب رضايت خداوند به جان و دل كوشيده‌اند و براي خدمت به سنّت،شريعت، طريقت و مسلمين از هيچ كوششي دريغ نورزيده‌اند. يكي از روشهاي نيكوي آنان اين بوده است كه جهد ورزيده‌اند كه راه استفادۀ سوء فرزندان ناخلف و منسوبان نااهل از طريقت و شهرت و نقوذ خود را سدّ كنند.  اين بزرگان از استفادۀ ابزاري مدّعيان از دين و طريقت و كسب معيشت از راه دين و زيرِ لواي ارشاد مسلمين، بسيار بيمناك بوده‌اند، بنا بر اين همواره در مواعظ  و آثار خود و با انتشار اطّلاعيه‌ها و توصيه‌نامه‌ها، به پيروان خود امر كرده‌اند كه تنها تابع كساني باشند كه در ظاهر و باطن پيرو شريعت و سنّت هستند، آنان به پيروان خود امر اكيد مي‌كردند كه هيچگاه فرزندان ناخلف مشايخ را حرمت ننهند و ياري نكنند و صراحتاً اعلام مي‌كردند كه هرگاه يكي از فرزندان،نوادگان،خلفا يا منسوبان ما از اوامر شريعت سرپيچي كرد، او را ترك كنيد و بدانيد كه تا هنگامي كه به راه راست برنگردد فرزند و منسوب ما نيست و همنشيني و اطاعت از وي و احترام گذاشتن به او، حرام است و ما او را فاسقي غافل از خدا و تابع نفس مي‌دانيم.

اين بزرگان به اين توصيه‌ها هم اكتفا نكرده و دعا كرده‌اند كه خداوند اولاد و منسوبان ناخلف و كژ رَو آنان را در همين دنيا مجازات كند.

به همين سبب است كه هرگاه فردي ناخلف و منسوب به اين مشايخ به دروغ  ادعاي ارشاد و رهبري كرده يا به انجام كارهاي نكوهيده و خلاف شريعت گرائيده، نه تنها از طرف مشايخ هورامان و پيروان حقيقي آنان طرد شده بلكه به زودي به سزاي اعمال خود رسيده است.

مطالعۀ دو وصيت‌نامۀ مهم از حضرات شيخ نجم‌الدّين و شيخ علاءالدّين ـ كه در زير آمده ـ اين حقيقت را بر همگان آشكار مي‌سازد و ورع، شريعت‌روي، پرهيزكاري و علوّ شأن حضرت سراج‌الدّين و مشايخ خاندان او را آشكارتر:

الف) متنِ وصيت نامۀ حضرت شيخ محمّد نجم‌الدّين (متوفّاي 1297 شمسي):

بسمه سبحانه و تعالی

الحمدللهِ وَحْدَهُ وَالصَّلوةُ وَالسَّلامُ عَلی مَن لا نَبيَّ بَعْدَهُ وَ عَلی آلِهِ وَ أصحابِهِ التّابعينَ قَصْدَهُ.

واضح و مبرهن باد، به دوستان سلسلۀ عثمانيه معروض مي‌شود كه: امرِ معروف و نهيِ منكر، از واجبات و فريضۀ ذمّۀ عامّۀ مؤمنين و مؤمنات است. هركدام از ابناي خاندان عثماني، حركات و سكناتش خلاف رضاي خدا و رسول(ص) باشد و از آدابِ بزرگان انحراف نمايد،اطاعت و صحبت او، خلاف رضاي خدا و رسول(ص) و موجب ملال پيران طريق وصول است. دوستان ما با خبر باشند.« وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِکْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَکَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا  (كهف/28) ^۱».  والسّلام.

                                                                        خادم الققراء نجم‌الدّين

هزار قوم كه بيگانه از خدا باشد     فداي يك تنِ بيگانه كآشنا باشد

                                                                                       نجم‌الدّين

                                                                 بيارة الشريفه ـ 1338 قمري

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1. و از کسانى که قلبشان را از ياد خود غافل ساختيم اطاعت مکن! همانها که از هواى نفس پيروى کردند، و کارهايشان افراطى است.

                                             براي مشاهدۀ تصوير در سايز بزرگ روي آن كليك كنيد

ب) ترجمۀ وصيت‌نامۀ حضرت شيخ محمّد علاء‌الدّين (متوفّاي 1333 شمسي):

 ... بدانيد كه من جان و اولاد و اموال و همه چيز خويش را تنها براي صرف در راهِ خدا و مصالح مسلمين ـ كه رضايت خدا را فراهم مي‌كند ـ مي‌خواهم به هر طريقي كه ممكن باشد و به تمام معناي كلمه.

و بدانيد كه آداب طريقت كه اولياي بزرگ آن را پي افكنده‌اند،چيزي نيست جز راهي جهت تصفيۀ قلب از همۀ رذائل براي پيروي از شريعت، بلكه عين شريعت است در ظاهر و باطن،...

بنابر اين شما را وصيّت مي‌كنم كه هركدام از ابناي خاندان عثماني(كساني كه نسب آنان به شيخ عثمان سراج‌الدّين مي‌رسد) چه از فرزندان مرحوم حضرت شيخ عمر ضياءالدّين چه از نوادگان او و فرزندان آنان چه از جانشينان آنها، بدون استثناء، هركدام، از شريعت اسلام پيروي نكنند و به آنچه در ذيل مي‌آيد مقيّد نباشند: ...

 بدانيد كه او هيچ پيوند و نسبتي با ما و طريقت و راه و روش ما ندارد و ما او را فاسقي غافل از خدا و تابع هوا مي‌دانيم اگرچه از نزديكترين افراد به ما باشد. پس جايز نيست كه هيچ مسلمان صادقي چنين فردي را ـ به اين دليل كه از فرزندان اين خاندان است ـ حرمت نهد و بزرگ دارد يا به او احترام بگذارد يا  به وي خدمت كند يا او را در كارهايش ياري دهد... .

ادامۀ مطلب را بخوانيد!

(به مناسبت دوازدهم ربيع الاوّل، سالروز ولادتِ پيامبر مهرباني، مهترِ عالم حضرت محمد مصطفی ـ صلّی الله عليه و سلّم)

در نعتِ حضرتِ رسولِ اكرم عليه افضل الصّلوة و السّلام

                                                          مولانا عبدالرّحمن جامي

اي بُرده زِ آفتاب به وجهِ حَسَن سَـبَـق

قرصِ قمر به مُعجِزِ حُسنِ تو گشته شَق

تابي زِ عكس طلعت و تاري ز طرّه‌ات

صُـبْـحٌ إذا تـنـفّـس،  لَيلٌ إذا غَـسَـق

بر هركه تافت پرتو انوارِ مهرِ تو

شد سرخ روي در همه آفاق چون شفَق

جسمت نداشت سايه و الحق چنين سزد

زيرا كه بود جوهرِ پاكت زِ نورِ حق

زين سان كه شد كلامِ تو ديباچة كمال

با منطقِ تو ناطقه را كي رسد نطَق؟

در بزمِ احتشامِ تو  سياره  هفت جام

وز مطبخِ نوالِ تو  افلاك  نه طبق

بر دفترِ جلالِ تو، تورات  يك رقم

وز مصحفِ كمالِ تو، انجيل  يك ورق

گل را زمانه از عَرَقِ عارضت گرفت

برعكسِ آن كه گيرند اكنون ز گل، عرق

«جامي» كجا و نعتِ تو  امّا به كلكِ شوق

بر لوحِ صدق زد رقمي  كَيْفَ مَا اتّفَق

اشاره: به مناسبت فرارسیدن ایام مبارك حجّ اكبر، شما را به خواندن هفت‌بند زیبای حضرت مولانا خالدِ نقشبندی ـ كه در راه مدینة منوّره ، به شوق زیارت روضة پاك رسول اكرم(ص) سروده است ـ فرا می‌خوانم:

سـاربـانـا ! رحـم كـن بـر آرزومــنـدانِ زار          

وعده شد نزدیك و نبوَد بعد از این جای قرار...

كرده ده منزل یكی، تا سر نهم در راه دوست        

تا كشـم در دیده خاكِ آسـتانش سرمه وار

بادیه پیـما شد از هر دیده‌ام صد قطره خون        

سـوی جانان دیر می‌جنبد چرا امـشب قطار ؟

نیسـت تابِ سـستی جَمّـالم از شوق جمال        

سـوختم از آتش جانـسوزِ هـجران، زیـنـهار

                        حادیا  خیز  و  بلند  آهنگ  كن  آواز  را     

                         آر در رقص  از  نـوای  جانفزا  جمّاز  را

.....

چون مَنَش بیخود كن از ذوق حدا  بهر خدای       

دل زجا شد تا به كی محمِل نمی‌جنبد ز جای؟

گوش بر بانگ حدا، جان سوی جانان رهنورد          

تن به خاكِ شام و دل با یاد «یثرب» در هوای

مـهـبـط وحی خـدا و مـشــرقِ نـور هدی        

مغرب مهرِ سپـهرِ رحـمت و صـدق و صفای

آب حیوان است آبـش، خاك مشك آمـیزِ او         

مرهـم كـافـور بـهـر خـستـگـان بـیـنـوای

كـردگـارا خـستـگـان را مـرهم كافور بخش !       

تشنگان را سـوی آب زنـدگی راهـی نـمـای

نـشـأة لـطـفِ الـهـی یـابـی از بـاد هواش       

بـوی فـردوس بـرین آیـد از او سر تا به پای

مردة صدساله با صد رعشه می‌خیـزد زخاك         

می‌وزد از جـانـبِ یثـرب نـسیـمِ جـانـفـزای

           این نه بس وصفش كه«یثرب» چشمِ شخصِ عالم است 

           مـردمـَــش  فــخـرِ  جــهـان ، ســالارِ  آلِ  آدم   اســت

                                               ...

من كه سـرگردانِ جـانانم چه باك از خان و مان       

یا مرا كـی در دل آید فـِكرَتِ سود و زیان

در دلِ تـنـگم چنان ســودای «یثرب» زد عَـلَـم        

جای گنـجـایـش كجا دارد در او یادِ جـنان ؟...

«یـثـرب» آن خـاك است « جبـریلِ امـین » با صـد نیاز        

آمـدی بـهر طـوافـش بـر زمین از آسمـان

«یثرب» آن خاك است بیش از خَلقِ آدم صبح وشام        

بـهـر طـوفـش آمـدنـدی زمـرة روحانیان

از خیالِ اینكـه خواهد گشـت جـای دوسـت، بـود         

پیـش‌تر از آبـدانی قـبله‌گـاه انـس و جـان

هست اكـنون خـوابگاه او، خجالـت بین كـه من        

سالـها بگذشت از عمر و نكردم طَـوفِ آن

                   "خالدا " تا كـی نشینی در خجالت منفعل؟  

                   خیز وگِرد مرقدش بركش فغان از سوزِ دل

                                            ...

ای پنـاهِ عاصـیـان سـویـت پـنـاه آورده‌ام !       

كـرده‌ام بی‌حـد خـطـا و الـتـجـا آورده‌ام

بـوده‌ام سـرگـشتـة تـِیـه ضـلالـت سالـها        

این زمان رو سوی خورشید هُدی آورده‌ام

هست ما را در جهان جانی و ای جانِ جهان      

آن هم از تو، چون توان گفتن فدا آورده‌ام

تـو طـبـیـبِ عالـمی، مـن، دردمنـد دلفگار        

رو بــه درگـاهـت بـه امـیـد دوا آورده‌ام

زادره  بُردن به درگـاهِ كـریـمان ناسـزاست        

شــادم ار رو بـر درت بـی‌زادِ راه آورده‌ام

كوه بر دوش از گناه و رخ زخجلت همچو كاه        

دارم امّــیـدِ زوالِ كــوه و كــاه آورده‌ام

شستَنش را یك نَم از دریای لُطفت بس بود        

گـرچه دیـوانی چو روی خود سیاه آورده‌ام

                   گر به خاكِ  درگهت  سایم  جبین ای جانِ  پاك!       

                   آنچه « خضر » از آب حیوان یافت، من یابم زِ خاك

                                            ...

سـرورِ عـالم! مـنِ دلـداده حیـرانِ تـوام       

والـه و سـرگشتـة سـودای هـجـران تـوام

شاهِ تختِ قابِ قَوسَینی تو، من كمتر گدا      

كـی بـود یـارای آن گـویم كه مهمانِ توام

رحـمتِ عـامِ تو آبِ زندگی، من، تشنه‌ای         

مـرده بـهـرِ قـطـره‌ای از آبِ حیـوان توام

دیـگـران، بـهرِ طـوافِ كعبه می‌آیند و من     

سـو بـه سـو افـتـادة كـوه و بـیـابان تـوام ...